Δε φτάνει αυτό.

Άκου.

Είμαι ένας πύρινος άνθρωπος. Έχω πάρει φωτιά ολόκληρη, και τρέχω σε ένα φαρδύ δρόμο. Τρέχω τόσο γρήγορα που οι φωτιές πάνω μου είναι σχεδόν έτοιμες να πέσουν. Κρατιούνται με δυσκολία. Έχουν μπήξει τα δάχτυλά τους βαθιά μέσα στο δέρμα μου και προσπαθούν να μείνουν επάνω μου.

Δεν ωφελεί όταν μου πετάνε νερό από το πλάι γιατί η φωτιά είναι τόσο δυνατή που το νερό σταματά στις μυτερές της άκρες, και δεν τολμά να πάει πιο πέρα. 

Δεν έχει νόημα το να με κοπανάνε με χαλιά και πετσέτες για να κοπάσω. Το μόνο που συμβαίνει τότε είναι να αγριεύει η φωτιά και να φουντώνει προς τα πάνω γρυλλίζοντας, όπως μια αρκούδα στέκεται στα πίσω της πόδια και ουρλιάζει όταν θυμώσει. 

Δε μίλησα ποτέ για τίποτα. Δεν περιέγραψα ποτέ κανένα μέρος σε κανένα. Δεν κατηγόρησα το παραμικρό. Απλά έτσι έγινε. Είμαι πολύ μακριά από οτιδήποτε πλέον. Δεν θέλω να κάνω καμιά ζημιά πουθενά. Τρέχω εδώ και μέρες.

Έμαθα και κάτι μέσα σε όλο αυτό. Έμαθα πως κάποιος που τρέχει καθώς καίγεται, σκέφτεται συνέχεια πως δε μπορεί, κάποια στιγμή η φωτιά θα υποχωρήσει και δεν θα χρειάζεται πια να τρέχει για να την εξαντλήσει. Πόσο καιρό μπορεί να καίγεται ένας άνθρωπος; Δεν μπορεί να καίγεται για πάντα. 

Οπότε ακόμα κι αν ξέρετε τι θα συμβεί, αφήστε με να τρέχω. Έτσι θα έχω την εντύπωση πως κάποια στιγμή θα σβήσω. Απλά να κάνετε στην άκρη όταν με δείτε, από ευγένεια.