Έκτακτο

Οι ειδήσεις σε τίτλους.



Αυτές τις μέρες είμαι μια χελώνα που την αναποδογύρισαν και την άφησαν στη μοίρα της. Αλλά αντί να σκέφτομαι ένα τρόπο να γυρίσω μπρούμυτα και να δω πάλι το έδαφος, έχω αράξει με τα χέρια πίσω από το κεφάλι και χαζεύω το αποπάνω από το έδαφος που δεν έχω ιδέα πώς το λένε και σκέφτομαι «ναι, έτσι είναι πολύ καλύτερα τελικά». Φυσικά νιώθω το αίμα να συγκεντρώνεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και επίσης είναι λίγο δύσκολο να κατουρήσεις σε αυτήν την στάση χωρίς να βρέξεις το καβούκι σου, αλλά τουλάχιστον δεν βλέπω πια το έδαφος και βλέπω ένα ατέλειωτο κενό που άλλες φορές έχει ένα πράμα που λάμπει απελπιστικά και με τυφλώνει αλλά μπορώ να κλείνω τα μάτια μου και να αφήνω το πρόσωπό μου να ζεσταίνεται, και άλλες φορές κάτι σκούρα θεριά που μαζεύονται συνασπισμένα και κρύβουν το φωτεινό πράμα και κλαίνε πάνω στη μούρη μου. Δεν έχω πρόβλημα όμως γιατί η απουσία εδάφους με αποσυντονίζει ευχάριστα και μόλις ανακάλυψα πως το καβούκι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν κουνιστή πολυθρόνα.

Μπορώ να νανουρίσω τον εαυτό μου λοιπόν. Τον νανουρίζω συνέχεια και προσπαθώ να του περιγράψω όλα αυτά τα καινούργια πράγματα που βλέπω, αν και δεν ξέρω τα χρώματα και τα σχήματα και τις ονομασίες τους. Μπορώ όμως να πω πολλά επίθετα και επιρρήματα. Μπορώ να πω πως αυτό το αποπάνω από το έδαφος είναι διασκεδαστικά και ταυτόχρονα τρομακτικά αχανές και είναι πολύ περίεργο το πως το σώμα μου κρατιέται ανέπαφο και δεν μπλέκεται με όλο αυτό το αχανές αποπάνω σε μια υπαρξιακή πλεξούδα, και έτσι εγώ είμαι αυτό που είμαι και μπορώ και διατηρούμαι ακέραιη. Αυτό το αποπάνω από το έδαφος μπορεί να με κοιτάει με απορία και να σκέφτεται «θεέ μου, τι συμμαζεμένο πλάσμα.. Πώς μπορεί να ζει περιορισμένο σε ένα συμπαγές σώμα και να μην σκορπίζει την ύπαρξή του παντού στο χώρο για να γίνει μπουρδέλο το σύμπαν αλλά και για να ευχαριστηθεί που είναι ζωντανό; Αυτή η απελπιστική φυλακή μοιάζει αποκρουστική, ή είναι ιδέα μου;» Εντάξει, συνήθως όταν το σκέφτομαι αυτό νιώθω λίγο άσχημα και προσπαθώ πολύ να με πάρει ο ύπνος για να σταματήσω να σκέφτομαι. Γιατί μου τη δίνει όταν νομίζω πως οι άλλοι με λυπούνται.

Α. Τις Τετάρτες έρχεται ο κηπουρός και εύχομαι να μην με προσέξει και με αναποδογυρίσει από καλή καρδιά γιατί θα τον μισήσω για πάντα.



Ιν άδερ νιουζ.



Χτες το βράδυ είδα στο μετρό ένα πολύ περίεργο άνθρωπο. Τα μέρη του προσώπου του ήταν περίεργα συναρμολογημένα και νόμιζα πως θα πέσουν ή θα αρχίσουν να τρίζουν. Είχε περίεργα κενά και μεγάλες δερματικές λακκούβες και ένα μεγάλο άνοιγμα κατά μήκος του μέτωπού του, σαν μια χοντρή γραμμή που χώριζε το κρανίο του και φανταζόμουν πως από τη γραμμή και πάνω αφήνει να κατοικεί η λογική του και από τη γραμμή και κάτω αποθηκεύει τις αναμνήσεις του. Ακόμη, είμαι σχεδόν σίγουρη πως μπορούσε να ακούσει τις σκέψεις των ανθρώπων, γιατί τα μάτια του μια τρόμαζαν και μια γελούσαν. Ήταν λες και άκουγε ραδιόφωνο με παράσιτα. Σαν να μην μπορούσε να αποφασίσει τι είδους πρόσωπο να φορέσει. Σαν να θυμόταν άσχετα πράγματα μεταξύ τους. Ή σαν να διάλεξε να σκέφτεται πράγματα από τα χειρότερα κι από τα καλύτερα που έχει ζήσει. Επέλεγε ταυτόχρονα και από τα δυο μέρη που χωρίζονταν από τη γραμμή στο μέτωπό του και έτσι η μούρη του μια έλαμπε και μια σκοτείνιαζε.

Ήθελα να πάρω παχύρευστες μπογιές και να του βάψω το πρόσωπο. Θα το έκανα χωρίς γάντια, γιατί ήθελα να νιώθω την μπογιά να μπήγεται στους πόρους του και να μένει εκεί μέχρι να ξεραθεί. Θα του έβαζα μπλε και κόκκινο για να είναι σαν αυτούς τους πολεμιστές που βλέπω στο Νάσιοναλ Τζεογκράφικ και ναι πρέπει κάποια στιγμή να γράφω τα αγγλικά σωστά και όχι σαν καθυστερημένος ψαράς. Αφού τον πασάλειβα προσεκτικά και του έκανα παχιές μπλε γραμμές στα πλάγια του στόματός του, θα του έλεγα μια ιστορία μεσαίου μεγέθους για να ξεχαστεί και εντελώς ξαφνικά θα του πέταγα μια θανατερή ατάκα για να τον κάνω να γελάσει και να δω το χρώμα να σπάει και να γίνεται κομμάτια και να δημιουργούνται τεράστια φαράγγια εκεί που θα κόβεται η μπογιά και θα ήταν λέει τόσο βαθιά και τόσο μεγάλα και τρομακτικά που θα μπορούσα να πετάξω μέσα όλες τις άσχημες σκέψεις μου. Αυτό το πράγμα το σκεφτόμουν όση ώρα καθόταν απέναντί μου και τον κοίταζα τόσο έντονα που χωρίς να το καταλάβω πρέπει να έγινα για λίγο μια τρομακτική στώκερ (ο ψαράς που λέγαμε) και ειλικρινά λυπάμαι κύριε αν σας φόβισα αλλά είχατε τόσο ενδιαφέρον πρόσωπο, που κανένας δεν θα ήθελε πια να ζωγραφίσει σε ένα βαρετό και επίπεδο καμβά.



Ακόμη.



Μερικές φορές φαντάζομαι πως το δωμάτιό μου βρίσκεται στην κοιλιά ενός μεγάλου δράκου, και αν βάλω την παλάμη μου στον τοίχο θα μπορέσω να νιώσω την αναπνοή του και τις φλέβες του να είναι γεμάτες με το αίμα του. Αν ακουμπήσω το κρεβάτι στον τοίχο, οι δονήσεις της καρδιάς του θα περάσουν μέσα στο ξύλο και έπειτα στο σώμα μου και ίσως τότε μπορέσουν να συντονιστούν οι χτύποι. Και τότε θα γίνει κάτι τρομερό, μάλλον. Κάτι πολύ σημαντικό και σπουδαίο. Ίσως αναπτύξω ικανότητες που πριν δεν είχα. Ίσως σταματήσω να ακούω φωνές και να βλέπω μαύρα πράγματα να περπατάνε στο χαλί. Κάτι τελοσπάντων. Γιατί δεν μπορεί να μη γίνει τίποτα σε περίπτωση που η καρδιά σου χτυπάει ταυτόχρονα με την καρδιά ενός δράκου. Είναι πολύ σημαντικό κατόρθωμα, δεν είναι;


Αναλυτικότερες ειδήσεις στις κάποιαστιγμή και τέταρτο, ώστε όλοι να δουν πως έχω διώξει το κακό από πάνω μου.


Καλό βράδυ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: