Evergreen

Είμαι δυνατός και νέος. Έχω δύναμη και όρεξη. Έχω την επιθυμία και τη φλόγα. Με καίει και δεν μπορώ να την σβήσω. Δεν γίνεται να τον αγνοήσω. Τον πόθο. Αφήνω τα πάντα για να βρω την κυρία μου. Την κυρά. Μια κυρά, την πιο όμορφη απ'όλες, αυτή θέλω. Έχει πράσινα μαλλιά και μυτερά χείλη και τα δάχτυλά της καταλήγουν σε μικρές φλόγες. Θα τη βρω και θα την κρατήσω για πάντα, μέχρι να μην μπορώ να κρατώ άλλο. Μέχρι να σβήσουν οι φλόγες στα δάχτυλά της. Αλλά ακόμα και τότε, μπορεί να συνεχίσω να κρατώ. Είμαι δυνατός και έχω την επιθυμία.

Αφήνω τα πάντα πίσω μου και φεύγω. Γιατί αυτό επιθυμώ να κάνω.

Περπατώ για ώρες, για μέρες ολόκληρες, για μήνες. Μπορώ να την μυρίσω, είναι δίπλα, είναι τριγύρω. Είμαι δυνατός και νέος και θα την βρω. Θα την κρατήσω για πάντα.

Περπατώ για μήνες, για εποχές, για χρόνια. Είμαι σίγουρος. Είναι εδώ. Μπορεί να ήταν εδώ που στέκομαι τώρα. Είμαι ακόμα δυνατός και σχεδόν νέος. Θα τη βρω. Την πιο όμορφη κυρά απ'όλες.

Περπατώ ακόμα. Περπατώ εδώ και δεν ξέρω πόσο. Οι αριθμοί μοιάζουν με τις ρυτίδες πάνω στο μέτωπό μου. Δεν ξέρεις ποιά είναι η αρχή και ποιά το τέλος. Με καίει. Ο πόθος με καίει ακόμα. Είναι εδώ, είναι παντού τριγύρω. Μυρίζω τις φλόγες στα δάχτυλά της. Αλλά λιώνω. Εξαφανίζομαι. Ήμουν δυνατός και νέος. Είχα δύναμη. Τώρα μοιάζω με πεύκο. Μοιάζω μεγάλος και αδύναμος, αλλά η επιθυμία είναι ακόμα εκεί, και η φλόγα, απλά βαριανασαίνουν και κοιτούν απελπιστικά θλιμμένα τα τοπία που περνούν αργά έξω από τα μάτια μου.

Περπατώ ακόμα. Περπατώ για πάντα. Περπατώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είμαι ο χρόνος. Με καίει ακόμα μια μικρή φλόγα, μια επιθυμία. Γιατί μπορώ να νιώσω τις πατημασιές της κάτω από τις δικές μου. Είναι παντού τριγύρω, και μέσα μου, και έξω μου, και μπρος μου και πίσω μου. Είμαι ένας γέρος και η δύναμή μου είναι απούσα. Πιο απούσα από την επιθυμία. Η επιθυμία είναι ετοιμόρροπη. Αλλά είναι εκεί. Περπατώ μέχρι να μη μπορώ να περπατώ άλλο. Και μετά λίγο ακόμα. Και πέφτω. Πέφτω.

Είμαι κάτω και δεν περπατώ πια. Είμαι στο τέλος. Είμαι άχρονος. Δεν μπορώ άλλο. Προσμένω ακόμα, αλλά κουράστηκα. Είμαι κάτω και δεν περπατώ πια. Κοιτάζω προς τα πάνω, χωρίς να το θέλω. Δεν έχω άλλη επιλογή.

Ο χρόνος έχει χάσει το νόημά του. Δεν μπορώ παρά να κοιτάζω προς τα πάνω. Και βλέπω.

Βλέπω πράσινα μαλλιά να ανεμίζουν. Βλέπω μυτερά χείλη να ανοιγοκλείνουν σιωπηλά. Βλέπω πύρινα δάχτυλα να με πλησιάζουν. Είναι εδώ. Είμαι και γω εδώ. Με κρατάει και με νανουρίζει σιωπηλά και τα μαλλιά της με στηρίζουν και είμαι άχρονος και γέρος και αδύναμος και η φωνή μου δεν βγαίνει για να της πω πως ο πόθος με καίει ακόμα, και πως θα την κρατήσω για πάντα μέχρι να μην μπορώ να κρατώ άλλο, και έπειτα θα την κρατήσω λίγο ακόμα. Μέχρι να σβήσουν οι φλόγες στα δάχτυλά της. Είμαι αδύναμος και γέρος. Σε λίγο δεν θα υπάρχω πια. Δεν έχω δει πιο όμορφο πράγμα από τα πράσινα μαλλιά σου. Είμαι άχρονος τώρα που σε βλέπω. Είμαι παντοτινός και απών. Δεν περπατώ πια αλλά δεν χρειάζεται γιατί με κρατάς εσύ.

"...Είσαι γέρος και αδύναμος, έχεις την επιθυμία και την φλόγα. Είσαι ακίνητος και καίγεσαι. Σβήνεις. Χάνεσαι και σε λίγο δεν θα είσαι πια εδώ. Εγώ όμως σε κρατώ. Σε κρατώ καθώς καίγεσαι και λιώνεις. Θα σε κρατήσω μέχρι να σβήσεις. Θα σε κρατώ για πάντα. Θα σε κρατώ μέχρι να μην μπορώ να κρατώ άλλο, και έπειτα θα σε κρατήσω λίγο ακόμα. Μέχρι να σβήσουν οι φλόγες στα δάχτυλά μου. Μέχρι να πέσουν τα μαλλιά μου και να λειάνουν τα χείλη μου. Θα σε κρατώ εδώ, όπως σε κρατώ αυτή τη στιγμή, γιατί είσαι άχρονος και παντοτινός και γω άργησα αφόρητα αλλά τώρα σε κρατώ όπως δεν σε έχει κρατήσει ποτέ κανείς."

Δεν υπάρχουν σχόλια: